Ιφ

(κουτσαβάκικο)

του Μιλτιάδη Μαλακάση (1869-1943)

 

Του Αλέξ. Πάλλη

 

Έλα να φύγουμε μαζί

μωρή μαργκόλφω κοπελιά,

και μη με βάλεις σε μπελιά,

να ζη η μανούλα σου, να ζη,

έλα να φύγουμε μαζί.

 

Τι μούρθε νάρθω να σταθώ

στο παραθύρι σου καρσί;

Περσότερο κι από κρασί,

το πρόσωπό σου το ξαθό

με κάνει φως μου και μεθώ.

 

Περνούν οι νύχτες του χειμώ

κ΄ οι κοντινές του Γιαλινού,

κι όπως μου σήκωσες το νου,

κ΄ είμαι σα νάμαι για χαμό,

στιμή δε βρίσκω αναπαμό.

 

Με τη ρεπούμπλα μου στραβά

και το ζωνάρι απολυτό,

ξεμολοϊμένος περβατώ,

μ΄ όποιος με βλέπ΄ αλλού τραβά

γιατί μπλατσάζω παλαβά.

 

Ιφ, κι α δεν κάμεις ράι, ναρθείς

απόψε βράδυ στο στενό,

μα το Σταβρό, πυ προσκυνώ,

ταχιά δε θα ξημερωθείς,

και θα χαθώ, μα θα χαθείς.

 

Ε, ρε Μιστόκλη φουκαρά,

και πρώτε μ΄ αδερφοποιτέ,

το πίστεβες αυτό ποτέ,

να δεις εμέ τον ταγλαρά,

να μη σταλίζω σε χλωρά;

 

Δο μου το δίκοπο, μωρέ,

και τη φουντούκω τη διπλή,

κι α δε τη στρώσω σα γαλί,

κι α δε στην κάμω πουρέ,

να μη με λένε Γιαρερέ.-

 

Ο Νουμάς, Τόμος 2, αρ. 106 (1904), σ. 4.