Aφιέρωση

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Πέτα, Αγάπη, στα ουράνια και χαιρέτα

τη μάννα μου και δείχ΄ της τα φτωχά μου

τούτα τραγούδια, κ΄ έπειτα εδώ χάμου

βλογημένα απ΄ αυτήν ξανάφερέ τα·

Μ΄ ένα χαμόγελό της χρύσωνέ τα,

και σαν πετράδια ατόφωτα, σαν άμμου

χρυσού κλωνιά, χαρές και βάσανά μου,

θα γυαλίσουν μες τ΄ άτεχνα σονέττα.

Σαν αλκυόνα, Αγάπη, με φτερούγες

απλωμένες διαβαίνεις ιριδένια

κατάστρωτες με φως ανάερες ρούγες.

Στης ζωής τ΄ άγριο πέλαο νεραϊδένια

χαρίζεις καλοσύνη, όθε φωλιάζεις

και μ΄ όνειρα ουρανού το ασπρογαλιάζεις.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)