Αμίλητα

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Ποτάμι τρέχει η Αγάπη και όσο τρέχει

πληθαίνει και στ΄ ολόγλυκό της αίμα

δείχνει της ευτυχιάς το ουράνιο ψέμα

και ο δρόμος της, θαρρείς, σωμό δεν έχει.

Μα μπροστά της χωρίς να το παντέχει

του πόνου η πικροθάλασσα στο βλέμμα

απλώνεται γεμάτη δάκρυα κ΄ αίμα,

και τα πάντα ρουφάει, τα πάντα βρέχει.

Χρυσομάννα, εμαράθηκαν τα φύλλα

και χειμώνας πλακώνει· σε θωράω

κατάματα με τρόμου ανατριχίλα.

Και σέναν΄ αλαφιάζεται το πράο

άρρωστο ανάβλεμμά σου, σα να ερώτα·

θα χαρούμε άλλην άνοιξη σαν πρώτα;.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)