Ανάξιο Α΄

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Στο φως σου σταματώντας, μια γαλήνη

θα ξαναβρούνε οι λογισμοί μου οι πλάνοι,

και της απελπισιάς τ΄ άυπνο καπλάνι

για λίγο τ΄ άγριο νύχι θ΄ απαλύνει.

Μα ο καημός της πατρίδας δε μ΄ αφήνει·

αλλοιώς ήθε σου πλέξω ένα στεφάνι

που άλλο όμοιο σαν κι αυτό να μην εφάνη·

τόσο ήθελε η θωριά σου τ΄ ομορφήνει.

Του νησιού μου τες μύριες ομορφάδες

σαν κι εμένα κανένας δεν εχάρη,

που όλο περνάω πλαγιές, γιαλούς, κορφάδες,

μα σ΄ εσέ σταματώ· γιατί έχει χάρη

κάλλιο παρ΄ άλλη γης η Κέρκυρά μου,

μα μες στην Κέρκυρά μου εσύ, κυρά μου.-

Από «Τα ΄Εργα», Αλεξάνδρεια 1915

Πηγή : Ανθολογία Ελλήνων Ποιητών

Εκδοτικός Οίκος Γεωργίου Παπαδημητρίου, Ιούνιος 1952, σ. 128.