Άνθρωπος

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Σαν η ψυχή δόξας φορεί στεφάνια

και για πλούτο ή για δύναμη φουσκώνει,

ενάντιο λόγο ή νόημα δε σηκώνει·

Συχώριο δε γνωρίζει η περηφάνεια.

Μα από αψύτερη καίεται κακοφάνεια –

και υποψία προσβολής της φαρμακώνει –

καρδιά που αδικοσέρνεται στη σκόνη

και πικροπαραδέρνει στην ορφάνια.

Και τούτη συμπαθάει· τι, όσο τη σφάζει

πλιο αλύπητα ο καημός, τόσο κάθ΄ άλλη

έγνοια εγδικήτρα μέσα της λουφάζει

και χωνεύει σα σπίθα στην αθάλη :

Μόνη η Αγάπη, άγια λάμπα, από τη στάχτη

ξεσπά αγνάντια στην όχτρητα και στ΄ άχτι.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)