Excelsior!

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Κρύο κρούσταλλο νερό τα ηλιοφρυμένα

χείλια θα ογράνει. Εβγενικιά ανθρωπότη

θα τους φιλέψει πλούσιο φαγοπότι.

Κορμιά από την πλήθια χάρη αλαφρημένα,

Αγάλματα θεών ζωντανεμένα

θ΄ αγναντέψουν στη Νίμπρο εκεί την πρώτη

της λεφτεριάς αστραφτερή λαμπρότη.

Τα στήθια θα χαρούν τα πονεμένα.

Και ανηφορούν οι βλάμηδες λεβέντες

στ΄ ατέλειωτο φαράγγι όλο χαλίκι

Μονοσκοίνι με γέλοια και κουβέντες.

Μα έχουν ποδάρια και καρδιές τσελίκι·

μα τους θεριέβει η ελπίδα του θανάτου

με τ΄ αγιασμένα δαφνοστέφανά του.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)