Ιάκωβος Πολυλάς

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Στην κορφή της ζωής, όπου ροδίζει

της Λεφτεριάς αμόλευτος αγέρας

και σαν ήχος αθάνατης φλογέρας

η ποίηση, αηδόνι θείο, καλοκαρδίζει,

Άσκωσες διαμαντένιο μετερίζι

και στη μέση, ομορφιάς θάμα και τέρας,

Ναό της Μεγαλόψυχης Μητέρας

έστησες που σαν ήλιος πορφυρίζει.

Ποτέ στ΄ αραχνιασμένο βάραθρ΄, όπου

μες τη μούχλα και μες τη φαρμακίλα

οχιές κλωσσούν οι κάκητες τ΄ αθρώπου,

Ποτέ δεν εκατέβηκες· κ΄ εκύλα

η φωνή σου βροντή κ΄ έκαιε σα φλόγα

τους πονηρούς, ― μα τους καλούς ευλόγα.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)