Ψυχοφίλημα

του Λορέντζου Μαβίλη (1860-1912)

Χρυσάρμενα ονείρατ΄ αργοπλένε

στο πέλαγο του πόθου οι φαντασίες

και κατακεί αρμενίζουν όπου επήες,

όπου τα δυο σου μάτια γελοκλαίνε,

όπου απάρθενος φέγγεις, λατρεμένε

κρίνε της ομορφιάς, κ΄ οι μελωδίες

των τραγουδιών σου σμίγουν τες μαγείες,

που μες τ΄ αγνά σου χείλια σιγοπνένε.

Χάρου, καρδιά μου θλίβερη, κι αγάλλου!

Πέρασε η μαύρη νύχτα κ΄ η άγρια μπόρα.

Άνθι και συ μικρό μες του μεγάλο

Κόσμου το περιβόλι άνοιξε τώρα.

Δεν ήξερε η ψυχή μου να φιλήσει·

τώρα ξέρει. Ω πανάχραντο μεθύσι.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 2, αρ. 13 (1913)