Α ΠΡΩΤΟΠΑΤΣΗΣ

 

ΚΑΜΙΟΝΙ

 

Πολύβουος, μυριοπάτητος της πολιτείας ο δρόμος

Και σκουντουφλάς και σπρώχνεσαι ξένος μέσα στους ξένους.

Οι έννοιες που οργώνουν μέτωπα πιότερο μας χωρίζουν.

Και να, καμιόνι όλο παιδιά της αργατιάς γεμάτο,

Κι αντιλαλεί λεβέντικος, αντάρτικος σκοπός.

 

Ως που ν’ ακούσεις πέρασε, μα ο δρόμος άλλαξε όψη:

Ολόφωτα τα πρόσωπα το ’να τ’ άλλο αντικρίζει.

Λίγες οι πλάτες οι σκυφτές που βιάζονται να φύγουν,

Ενώ το χαμογέλιο ανθεί στα πρόσωπα, το μάτι

Ψάχνει το μάτι τ’ αλλουνού κι αρπά τη σπίθα εκείνη

Που λέει πολύ πιο ξάστερα παρά με χίλια λόγια:

«Ξέρω τι συλλογίζεσαι, κείνο που θέλεις θέλω!»

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από τη Νέα Γενιά

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA