ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

 

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

 

Όξω απ’ το σπίτι ο μόχτος, η αγωνία

για τη βαριά τη ζήση.

Κόκκινο πρέπει μάγουλο ν’ ανθίσει,

κεράσι το χειλάκι να γενεί.

 

Μέσα τραγούδι, ατέλειωτη ευτυχία,

κελάδι από ένα αηδόνι.

Πώς η καρδιά δαμάζεται από μόνη

μια δροσερή, παιδιάτικη φωνή!

 

Φτερά τ’ αποσταμένο κάνει βήμα

στο γυρισμό το βράδυ.

Την καρτερεί τ’ αγκάλισμα το χάδι,

το πιο γλυκό που γίνηκε φιλί.

 

Παράδεισο το σπίτι, κι ω τι κρίμα,

μια μάνα στη βιοπάλη,

μιαν ώρα να μη βρίσκει τη μεγάλη,

την άμετρη χαρά της να γευτεί.

 

Επιστροφή στην Ανθολογία από τη Νέα Γενιά

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA