Στο Παλάτι

του Γεωργίου Σουρή

 

 

Χθες βράδυ ήτο θέατρο μεγάλο στο Παλάτι,

τρεχάματα και κίνησις σε σάλες και κουζίνες,

ατμόσφαιρα μ΄ αρώματα και ομορφιές γεμάτη,

με θεατρίνους ευγενείς καθώς και θεατρίνες.

Και δος του πια τα Γαλλικά και η κοκεταρία,…

τι αγαπά ο κύριος; τι θέλει η κυρία;

 

Μόνον εγώ δεν ήμουνα στου Παλατιού τη σάλα,

μόνο σ΄ εμέ δεν έγινε προσκλήσεως τιμή·

αλλά ποτέ δεν θ΄ ανεβώ του Παλατιού τη σκάλα,

αν κι εις αυτό το θέατρο δεν βάλουν πληρωμή.

Εις όλα τα θεάματα όλοι πληρώνουν κάτι…

γιατί λοιπόν ελεύθερα να μπαίνουν στο Παλάτι;

 

Ω! βάλετε μια πληρωμή εις τα θεάματά σας,

για να τα βλέπουμε κι εμείς οι μη προσκεκλημένοι·

δεχθείτε να καθίσουμε μισή στιγμή κοντά σας,

αφήστε να γελάσουνε και οι προγεγραμμένοι.

Αφήστε να μιλήσουμε στ΄ αυτί του βασιλιά μας,

εσείς με την ευγένεια, κι εμείς με τον παρά μας.

 

Εσείς διασκεδάζετε μαζί το χρόνο όλο,

χορεύετε και πίνετε και τρώτε στα γερά·

μόνον εσείς θα παίζετε μές στο Παλάτι ρόλο;

αφήσετε να παίξουμε κι εμείς καμμιά φορά.

Ω! το Παλάτι και για μας ελεύθερο ας μείνει…

γινείτε σεις οι θεατές, κι εμείς οι θεατρίνοι.

 

Παλατιανοί μου κύριοι, τι θέλετε να παίω;

τον ευγενή παράσιτον, τον ευφυά, τον βλάκα;

μη θέλετε εγκώμια Πινδαρικά να πλέξω,

στις νέες ντουαλέτες σας και στα κομψά σας φράκα;

Τι θέλετε;… ειπείτε μου, κι αμέσως να το κάνω…

κανένα δεν επιθυμώ καθόλου να πικράνω.

 

Εις ροδοδάφνες, βασιλεύ, αμέριμνος κοιμήσου,

με τη δική σου δύναμη το κράτος πάει πρίμα,

μη τόσο πια σκοτίζεσαι και συ κι οι σύμβουλοί σου,

κι η ευτυχία κι ο παράς μάς πήρε κατά βήμα.

Μ΄ όλα τα κράτη είμεθα και σύμμαχοι και φίλοι,

και ο Σουλτάνος Οσμανιέ εις όλους μας θα στείλει.

 

Ω! τι ωραίοι Αυλικοί, τι όμορφοι σπαθάτοι!

ω! πώς ταιριάζουν εις αυτούς γαλόνια και φτερά!

Παλληκαράδες σαν κι αυτούς δεν έχουν τ΄ άλλα κράτη,

πω! πω! και αν πολεμήσουμε κι εμείς καμμιά φορά!

Εις τελετάς και εις χορούς καθείς τους καμαρώνει,

σ΄ όλους αξίζει στρατηγού ολόχρυσο γαλόνι.

 

Σας χαιρετώ, Ομογενείς, και σας, ω Φαναριώται!

Την πρόοδον του έθνους μας καθένας σας γυρεύει,

όλοι μεγάλοι, τίμιοι κι αθώοι πατριώται,

κανένας δεν μας απατά, κανένας δεν μας κλέβει.

Κανείς δεν λέγεται πτωχός στο πλούσιό μας γένος,

και είναι όλος ο λαός κατενθουσιασμένος.

 

Τι αρετή, τι αίσθημα γενναίον βασιλεύει

 ακούεται τριγύρω μας αγγέλων μουσική·

το όνειρον του Πλάτωνος αρχίζει ν΄ αληθεύει,

και πολιτεία γίνεται εδώ ιδανική.

Όλος χαρά ο βασιλεύς, χαρά κι οι Αυλικοί του,

γλεντά και η ευγένεια και ο λαός μαζί του.

 

Ε! πώς σας φαίνεται αυτή η ζαχαρένια γλώσσα,

Παλατιανοί μου κύριοι;… αν θέλετε και άλλα,

είμ΄ έτοιμος να σας ειπώ ακόμη άλλα τόσα,

αν προσκληθώ στου Παλατιού την τιμημένη σάλα.

Του θεατρίνου δώστε μου την κόθορνον να βάλω,

και πάντοτε υπόσχομαι πως τέτοια θα σας ψάλλω.-

 

           

Μη Χάνεσαι, Τόμος 4, αρ. 413 (1883), σελίδες 4-5.