Στον ίσκιο της καρυδιάς

(Από τα Ιντερμέδια»)

 

1

                        Του Γιαλινού μεσημερίς

                        που τ’ ανεφόκαμα πνιχτό φουντώνει,

                        που μ’ άγριαν άφρη η όχεντρα

                        θεριακωμένη βαλαντώνει·

 

                        Που ιδρώνει η φύση βαρβατιά

                        και πυριωμένο το αίμ’ από τη ζέστη

                        σα μούστος γλυκοπίπερος

                        σαν τον άκρατο βράζει ασβέστη·

 

                        Η Μαντελένια η γιόμορφη

                        κάτω απ’ την καρυδιά, μέσα στην κούνια

                        φτερνοκοπάει τους πόθους της

                        καβάλλα, με χρυσά σπερούνια.

 

                                                2

                        Κάθε της κλώνος και φωλιά

                        και κάθε της φωλιά κι από ‘να ταίρι

                        της καρυδιάς, που πυκνοθόλωτη

                        τ’ αψύ αντικόβει μεσημέρι.

 

                        Με χαϊδογαργαλίσματα

                        και τιτυβίζοντας τα φλώρια, οι σπίνοι

                        των υμεναίων το ποθοκέρασμα

                        ταίρι κερνά και ταίρι πίνει.

 

                        Κι η Μαντελένια η γιόμορφη

                        η Μαντελένια η ρούσα αποδιαντράπη

                        και τραγουδάει και λέει για τα πουλιά

                        δυο δυο πώς κάνουν την αγάπη.

                                               

                                                3

                        Μα η καρυδιά η κυκλόβολη

                        ίσκιο βαρύ και κακόν ίσκιο κάνει·

                        κοιμάται… κι ο αξύπνητος

                        δεν θα ‘ναι πιο βαρύς, όταν πεθάνει.

 

                        Με στρύχνους κι υοσκύαμους

                        της πλέκει ο πνίχτης ο βραχνάς στεφάνι,

                        κι οι λήθαργοι απ’ τα φύλλα του

                        κι οι φανταγμοί σταζοβολούν οι πλάνοι.

 

                        Ζώνει την κόρη ολόγυρα

                        κάτι σαν ίσκιου ατράνταχτο τουφάνι·

                        στο δέντρο οι απονύχτερες

                        κουρνιάζουν υπνοφαντασιές που κάνει.

                                                4

                        Κι από τα τρίκλωνα τα ξέκλωνα

                        στης ομορφιάς της το άνθος γύρω

                        πετούν τα ολόξανθα ερωτόπουλα

                        κύμα απ’ αφρό και φως και μύρο.

 

                        Του ίσκιου τ’ ανάερο παχνοΰφασμα

                        έχει μονάχα φορεσιά της,

                        στα τροφαντά ξώσαρκα στήθια της

                        παραπατάει ο μεσημεριάτης.

 

                        Και πάνω στη ροδοελεφάντινη

                        κοιλιά της – νάνι Μαντελένια!

                        νάνοι πηδούν κοκκινοπρόσωποι

                        μ’ άκουρα γένια, μαύρα γένια.

 

                                                5

                        Σαν πουλολόγος, ξόβεργα

                        βροχόλουρα και δίχτυα θε να στήσω,

                        γύρω στο δέντρο το τρανό,

                        για δόλο μάγια θα σκορπίσω.

 

                        Δε στήνω γι’ άγρη τ’ ουρανού

                        και σύρριζα στης αστοιβής το φράχτη,

                        κράχτη δε δένω κότσυφα

                        δε δένω τη γαλιάντρα κράχτη.

 

                        Μα πουλολόγος ξωτικός

                        στης Μαντελένιας τα όνειρα θα στήσω·

                        στ’ αντίβροχα της τέχνης μου

                        ποιο τάχα κι άπιαστο θ’ αφήσω;

¨

Ι.Ν.Γρυπάρης

 

 

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο τρίτο τεύχος του περιοδικού «Η τέχνη»

 

 

 Επιστροφή στην ανθολογία από το περιοδικό «Η τέχνη»