Ο Παζολίνι στη Ραφήνα

 

Δεν ήρθα για να διδάξω

κινηματογράφο, φιλοσοφία ή την τέχνη της ποιήσεως

αναζητώ τις κεφαλές των μαθητών του Χριστού

σ' αυτούς τους Ρωσοπόντιους

στα παιδιά από την Ήπειρο.

Μου μίλησαν για ένα γκαρσόνι

που δουλεύει λαντζέρης σε ταβέρνα

και μοιάζει με Κείνον.

Τα δάκρυα της μάνας του

δεν θα δω

Τους θρήνους της δεν θ' ακούσω.

Ήχοι από πλοία πού φεύγουν

ματιές από πρωινούς ταξιδιώτες

και η Μαρία Κάλλας να κατεβαίνει

από Μερσεντές.

Καλώς ώρισες, Μαρία!

Εδώ είναι ή χώρα σου.

Εδώ ο λαός σου, που δεν σε ξέρει.

Μην λυπάσαι. Αναπαύσου.

Περπάτησε στην παραλία μαζί μου.

΄Ασε τον οδηγό σου στο αμάξι.

Τις βαλίτσες, θα τις κατεβάσω εγώ.

Πώς ήταν το ταξίδι;

Δες τα σπίτια, πίσω από τον γκρεμό

Τους γλάρους

Ανέβα τώρα στην βάρκα

Έχουμε δρόμο να κάνουμε μέχρι τους Πεταλιούς

Εγώ θα περπατώ στα κύματα

και συ θα με βλέπεις

Η άμμος που θα μας δεχτεί

θα είναι καυτή

Το βράδυ θα μιλήσουμε γι' αυτά πού επιθυμείς

τρώγοντας, υπό το φως των κεριών,

στο τραπέζι της φιλοξενίας

θ' ακούσουμε τους Έλληνες φίλους μας.

Οι μουσικές που ζητάμε

δεν γράφτηκαν ακόμη

Τα κρασιά που πίνουμε μεθάνε

Το άνοιγμα της σαμπάνιας θα ηχήσει σαν πυροβολισμός

σε στρατιές πεινασμένων

σε κυνηγημένους ελέφαντες στην Κένυα.

 

Παντρεύεται ο δούλος του Θεού Πέτρος Παύλος Παζολίνι

την δούλη του Θεού Μαρία.

Μαρία, μεγάλη η χάρη σου

και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.

Όχι, όχι δεν είναι για μας

Εμείς γεννηθήκαμε για να υποφέρουμε,

μου είχες πει.

Δεν είναι λόγια από όπερα

αλλά από κάποιο έργο του Ευριπίδη.

Θέλω το ευτελέστερο πρόσωπο

για να το υπηρετήσω

Για να εξευτελιστώ, Μαρία.

 

Γιατί, Πιέρ Πάολο;

 

 

Από τη συγκεντρωτική δίγλωσση έκδοση «99 poems – 99 ποιήματα», εκδόσεις Οδός Πανός – Σιγαρέτα 1999, που περιλαμβάνει 99 ποιήματα του Γιώργου Χρονά από το 1973 έως το 1997 από τις συλλογές του Βιβλίο 1 (1973), Οι Λάμπες (1974), Τα Μαύρα Τακούνια (1979), Ο Αναιδής Θρίαμβος (1984) και Κατάστημα Νεωτερισμών (1997). Η μετάφρασή τους, στην αγγλική γλώσσα, είναι του Γιάννη Γκούμα.