Μύθοι για τη γλώσσα – μια «πλευρική» παραλλαγή

 

 

Εισαγωγή περί ελευθερίας λόγου

 

Πριν από μερικές εβδομάδες, ο Κ. Πλεύρης ήρθε στη δημοσιότητα επειδή καταδικάστηκε για το βιβλίο του «Όλη η αλήθεια για τους εβραίους». Το θέμα συζητήθηκε εκτενώς και παθιασμένα στη μπλογκόσφαιρα· δεν συμμετείχα στις συζητήσεις παρά για να δηλώσω λακωνικά την αντίρρησή μου στη δίωξη αυτή. Πράγματι, από θέση αρχής το βρίσκω απαράδεκτο να διώκεται κάποιος για τις ιδέες του, να του στερείται η ελευθερία να τις εκφράζει. Φυσικά ο Πλεύρης μού είναι αποκρουστικός, και ο ίδιος και οι ιδέες του, αλλά οι ελευθερίες δεν είναι για τα εύκολα. Επίσης, η καταδίκη Πλεύρη εντάσσεται στο γενικότερο κύμα περιορισμού των ελευθεριών που σαρώνει την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, μετά τη νίκη του «ελεύθερου κόσμου» (ευτυχώς δηλαδή, γιατί αν τυχόν είχαν κερδίσει οι κόκκινοι, μπορεί οι γυναίκες μας να αναγκάζονταν να δίνονται σε παχύσαρκους απαρατσίκ για να βρουν δουλειά ή οι πανεπιστημιακοί μας να χαρίζουν διδακτορικά σε πρωθυπουργικές συζύγους). Θέλω να πω, αν αρχίσουν να ποινικοποιούνται οι ιδέες, ποιος μας λέει ότι θα σταματήσουν στον Πλεύρη και δεν θα φτάσουν π.χ. σ’ εκείνους που υποδαυλίζουν το «ταξικό μίσος»; Ένα άλλο κακό της δίκης και της (συμβολικής, μην το ξεχνάμε, και μάλλον εφήμερης μιας και υπάρχει και δεύτερος βαθμός) καταδίκης είναι ότι ηρωοποιήθηκε ο Πλεύρης, ότι του παρασχέθηκε αφειδώς βήμα για να πλασάρει γλοιωδώς τις αποκρουστικές ιδέες του και ότι δημιουργήθηκε η εντύπωση σε μια μερίδα κόσμου ότι ο Πλεύρης είναι μεν ακραίος, αλλά είναι «διανοούμενος» και «επιστήμονας» και ότι διώκεται επειδή οι αντίπαλοί του δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν αλλιώς. Φυσικά, κάθε άλλο παρά έτσι έχουν τα πράγματα. Επειδή από το νύχι καταλαβαίνει κανείς όχι μόνο το λιοντάρι αλλά και άλλα ζώα, με αφορμή ένα γλωσσικό θέμα θα δείξω ότι ο Κ. Πλεύρης είναι κομπογιαννίτης, όχι επιστήμονας.

 

 

Πλευρίτιδα στα κανάλια

 

Παλιότερα, ο Πλεύρης δεν διωκόταν αλλά λαθροβίωνε σε σκοτεινές γωνιές του ελληνικού τηλεοπτικού τοπίου. Τώρα που ο ιός έχει προσβάλει και τη Βουλή, ο πατήρ όλο και συχνότερα βρίσκεται καλεσμένος και στα μεγάλα κανάλια. Και εκεί τον μεταχειρίζονται με το γάντι οι τραγκαουνάκηδες, επειδή πρόκειται για καλεσμένο που φέρνει τηλεθέαση. Στη Γαλλία, ο Λεπέν αντιμετωπιζόταν περίπου σαν λεπρός, τόσο από τηλεπαρουσιαστές όσο και από πολιτικούς άλλων κομμάτων. Στην Ελλάδα κορυφαίοι παρουσιαστές αφήνουν ανενόχλητο τον κύριο Πλεύρη να ξεστομίζει φρικιαστικά πράγματα όπως π.χ. ότι ο Θ. Πάγκαλος θα έκανε πολύ καλό σαπούνι. Στη Γαλλία ένα τέτοιο ολίσθημα θα είχε ασφαλώς οδηγήσει σε δίκη και καταδίκη –κάτι ίσως κατακριτέο, αλλά τάχα δεν είναι πολύ περισσότερο κατακριτέα τα χειροκροτήματα με τα οποία στέφθηκε η πλευρική μπούρδα στην Ελλάδα, καθώς και το γεγονός ότι κορυφαίος παρουσιαστής (και χουλιγκάνος στις ελεύθερες ώρες του) όχι μόνο κάλεσε τον Πλεύρη στην εκπομπή του, όχι μόνο άφησε ανενόχλητο τον Πλεύρη να διακόπτει προκλητικά τον Θ. Πάγκαλο, όχι μόνο κοιτούσε στα μάτια με σεβασμό τον Πλεύρη όταν αυτός ολοφυρόταν ότι οι δημοκράτες αρνούνται τον διάλογο επειδή τον φοβούνται, όχι μόνο κράτησε ίσες αποστάσεις και ένιψε τας χείρας του, αλλά και άφησε να εξελιχτεί το πλευρικό ευφυολόγημα για τα σαπούνια, άφησε να χειροκροτήσουν οι θαυμαστές του Χίτλερ και μόνο τότε επενέβη, για την τιμή των όπλων. Ας συγκρίνουμε την δουλοπρεπή αυτή στάση απέναντι στα τεταρταυγουστιανά κατακάθια με την ιερή οργή που έσπευσαν να δείξουν όλοι οι τραγκαουνάκηδες εναντίον αριστερών που κατηγορήθηκαν για τρομοκράτες –«χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι» τόλμησε να πει ο Χατζηνικολάου για την πρώτη αντιδικτατορική διαδήλωση μέσα στη δικτατορία από λίγους τολμηρούς ρηγάδες, ανάμεσά τους κι ο αγωνιστής Κώστας Αγαπίου.

 

Η πλευρική παραλλαγή

 

Είπα όμως πολλά και έξω από τα χωράφια μου. Εγώ, ως γνωστόν, με τα γλωσσικά ασχολούμαι. Γιατί λοιπόν καταπιάνομαι με τον Πλεύρη; Στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων» που πρόσφατα κυκλοφόρησε, μια ενότητα είναι αφιερωμένη στους Μύθους για τη γλώσσα και το πρώτο άρθρο της ενότητας αυτής έχει θέμα το Μύθο της μιας ψήφου, δηλαδή τον μύθο ότι τάχα για μία ψήφο τα ελληνικά δεν έγιναν επίσημη γλώσσα των νεαρών τότε Ηνωμένων Πολιτειών. Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το δείτε εδώ.

 

Κάποιος αναγνώστης του βιβλίου μού έστειλε ηλεμήνυμα, με το οποίο με πληροφορεί ότι σε ένα βιβλίο του ο Κ. Πλεύρης προσφέρει νέα στοιχεία, τα οποία τεκμηριώνουν τον μύθο. Μάλιστα, μου έστειλε σκαναρισμένες μερικές σελίδες, τις οποίες και θα σχολιάσω. Δεν πρόκειται για το βιβλίο «Οι Εβραίοι - Όλη η αλήθεια» για το οποίο οδηγήθηκε στο δικαστήριο ο Πλεύρης, αλλά για ένα άλλο, το «Ας μιλήσουμε για Εβραίους» (έκδ. Νέα Θέσις, 4η έκδοσις, Αθήνα 1990) Φαντάζομαι πως το νεότερο βιβλίο αποτελεί αδυσώπητα επεκτεταμένη και ξαναδουλεμένη έκδοση του παλιότερου πονήματος, αφού το παλιό έχει 220 σελίδες ενώ το νεότερο (που επέσυρε την καταδίκη) έχει… 1400 σελίδες!  Παρεμπιπτόντως, ο Πλεύρης ασχολείται επίσης με ελληνοκεντρικές ετυμολογίες (αναμενόμενο ήταν) και διαδίδει κι εκεί ένα σωρό αβάσιμες απόψεις -επιφυλάσσομαι να σχολιάσω στο μέλλον.

 

Το πέμπτο κεφάλαιο του πλευροβιβλίου, με τίτλο Μίσος και έγκλημα, απαριθμεί τα δήθεν εγκλήματα των εβραίων εναντίον των ελλήνων μέσα στην ιστορία. Και αφού χορτάσει από μίσος και έγκλημα, κλείνει το κεφάλαιο ως εξής:

Κάπου-κάπου μαθαίνουμε μερικές αλήθειες τυχαία. Υπεστηρίχθη παλαιότερον η γνώμη, ότι στο πρώτο αμερικανικό «Κογκρέσσο» ετέθη το ζήτημα καθιερώσεως επισήμου γλώσσης του νεοσύστατου Αμερικάνικου κράτους. Άλλοι πρότειναν την αγγλική γλώσσα κι άλλοι την αρχαιοελληνική! Όταν αυτά ελέγοντο στην Ελλάδα οι εξυπνάκηδες νεοέλληνες αμφιβάλλανε και γελούσαν. Κι όταν εμείς τα παρουσιάσαμε μας κατηγορούσαν για προγονοπληξία. Ξέραμε όμως ότι μιλούσαμε την αλήθεια. Ξέραμε επίσης, ότι αν δεν επιβλήθηκαν τα αρχαιοελληνικά στις ΗΠΑ τούτο ωφείλετο στην αντίδρασι των εβραίων, οι οποίοι κατορθώσανε με πλειοψηφία μόνο μιας ψήφου (του εβραίου Δανιήλ Ουέμπστερ) να επιβάλουν τα αγγλικά.

 

Η επιβεβαίωσι των απόψεων μας ήλθε με τον επισημότερο τρόπο. Το 1970 αφίχθη στην Ελλάδα σαν πρεσβευτής της Αμερικής ο Τάσκα. Σε λόγο που εκφώνησε περιέγραψε τον τρόπο, με τον οποίον δεν καθιερώθηκε στην Αμερική σαν επίσημη γλώσσα η Ελληνική. Εξ αιτίας της αντιδράσεως των σιωνιστών και εξ αιτίας μιας και μόνης ψήφου του εβραίου Δανιήλ Ουέμπστερ δεν έγινε η Ελληνική γλώσσα η επίσημη γλώσσα της Αμερικής. Αν δεν αντιδρούσαν οι σιωνιστές αναλογίζεστε τα οφέλη που θάχε η πατρίδα μας, από την επικράτησι της Ελληνικής γλώσσης;

 

Ο Τάσκα είπε (εφημερίς «Εστία» 17.8.1970): «Αναλογιζόμενος την σημασίαν της συναντήσεως σας, ανεθυμήθην κάποιον, ο οποίος μού είπεν, ότι αι Ήνωμ. Πολιτείαι, κατά τάς πρώτας των ημέρας (Σ.Σ. ως έθνους), τόσον εθαύμαζαν την σοφίαν και τας γνώσεις της αρχαίας Ελλάδος, ώστε όταν οι ίδρυταί της χώρας μας, συνήλθον, διά να αποφασίσουν ποία θα ήτο η εθνική γλώσσα των Η.Π.Α., η υπόθεσις ετέθη ως «κορώνα-γράμματα», μεταξύ της Αγγλικής και της Ελληνικής. Και η Ελληνική απώλεσε με διαφοράν μιας ψήφου. Αν δεν ήτο η ψήφος εκείνη, του Δανιήλ Ουέμπστερ, γεγονός είναι, ότι δεν θα ευρισκόμην, ενώπιον υμών, ομιλών είς την Αγγλικήν».

 

Αυτά μας έκανε ένας Αμερικανοεβραίος μισέλλην.

 

Παράθεσα ολόκληρο το πλευρολήρημα, με τη σύνταξη και την ορθογραφία του πρωτοτύπου και χωρίς περικοπές, για να εκτιμήσει ο αναγνώστης και το στυλ του ανδρός. Πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι δεν αξίζει δεκάρα, είτε στη μορφή είτε στο περιεχόμενο. Καταρχάς, ο νοήμων αναγνώστης θα αντιληφθεί ότι όταν μια ψηφοφορία κρίνεται με διαφορά μίας ψήφου, δεν μπορεί να είναι καθοριστική μόνο η ψήφος ενός προσώπου, όλες οι ψήφοι είναι εξίσου καθοριστικές. Θέλω να πω, αν υποθέσουμε ότι έγινε ψηφοφορία η οποία κρίθηκε, έστω, με 42-41 ψήφους, δεν υπάρχει βάση για να ξεχωρίσουμε την μία ψήφο του «αμερικανοεβραίου μισέλληνα»· κάθε άλλη αρνητική ψήφος από τις (έστω) 42 είναι εξίσου καταδικαστική –εξόν πια κι αν εβραίοι μισέλληνες ήταν και οι σαρανταδυό που ψήφισαν όχι!

 

Να προσέξουμε έπειτα ότι τα περί σιωνιστών και αντίδρασης των εβραίων είναι πλευρική προσθήκη. Ο Τάσκα απλώς θεώρησε καλό, σαν νεοφερμένος τοποτηρητής στο «αθλιέστατο προτεκτοράτο», να πει για φιλοφρόνηση μια ευχάριστη κουβέντα για να κολακέψει τους ιθαγενείς πριν τους ακριβοπουλήσει τα καθρεφτάκια και τις χάντρες. Και με καλή πίστη αφηγήθηκε τον μύθο για τη δήθεν ψηφοφορία, έναν μύθο που τότε, το 1970, πράγματι είχε κάποια ευρύτερη αποδοχή. Όπως αναλυτικά εξηγώ στο άλλο άρθρο μου, πρόκειται για παλιό μύθο που ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Καμιά ψηφοφορία δεν έγινε για να καθιερωθούν τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα των νεαρών Ηνωμένων Πολιτειών. Γενικότερα: καμιά ψηφοφορία δεν έγινε ποτέ για την ανάδειξη κάποιας γλώσσας ως επίσημης των ΗΠΑ. Σε άλλες παραλλαγές του, ο μύθος θέλει τα γαλλικά, ή τα εβραϊκά ή τα γερμανικά να χάνουν την ψηφοφορία για μία ψήφο. Και στην περίπτωση των γερμανικών υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας: πράγματι, το 1795 έγινε ψηφοφορία, όχι όμως για να καθιερωθούν ως επίσημη γλώσσα τα γερμανικά, αλλά για να μεταφράζονται και στα γερμανικά οι νομοθετικές διατάξεις. Και σε ένα διαδικαστικό θέμα, πράγματι, η ψηφοφορία ήταν 42-41 εναντίον της πρότασης· στην επί της ουσίας ψηφοφορία, η διαφορά ήταν μεγαλύτερη –τα λέω αναλυτικά εδώ.

 

Ας δούμε όμως τώρα πώς ο (δήθεν) «διανοούμενος και επιστήμονας» Πλεύρης μεταχειρίζεται αυτή την πληροφορία που άντλησε από τον Τάσκα. Ο επιστήμονας, όταν πάρει μια πληροφορία, τη διασταυρώνει, επαληθεύει, τουλάχιστον αδρομερώς, την εγκυρότητά της· αλλιώς δεν είναι επιστήμονας, είναι κομπογιαννίτης. Ο Πλεύρης, χωρίς να εξετάσει καθόλου τα δεδομένα, υιοθετεί τη φιλοφρόνηση του Τάσκα, επειδή τον εξυπηρετεί, και μάλιστα την αβγατίζει για να ικανοποιήσει την αντισημιτική του εμμονή.

 

Και όταν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τον Πλεύρη, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα. Διότι, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ψηφοφορία έγινε (που δεν έγινε), κι αν υποθέσουμε ότι καθοριστική ήταν ειδικά η ψήφος του Ντάνιελ Γουέμπστερ (που εξ ορισμού δεν ήταν), ποιος μας λέει ότι ήταν εβραίος και μισέλλην ο Γουέμπστερ; Το λέει βέβαια ο Πλεύρης, αλλά εγώ στη Βικιπαίδεια βρήκα ότι ο Daniel Webster ήταν Ενωτικός Οικουμενιστής (Unitarian Universalist), ένα θρησκευτικό κίνημα κοντά στον προτεσταντισμό. Βέβαια, είναι αλήθεια ότι ο Γουέμπστερ λεγόταν Δανιήλ και ο πατέρας του Εμπενέζερ, αλλά αυτά είναι βιβλικά ονόματα πολύ κοινά στους αγγλοσάξονες, καθόλου χαρακτηριστικά των εβραίων. Άλλωστε, είναι πασίγνωστο ότι πριν από το 1840 οι εβραίοι στις ΗΠΑ ήταν κυρίως σεφαραδίτες ισπανικής και πορτογαλικής προέλευσης. (Να επισημάνω εδώ ότι ο πολιτικός Δανιήλ Γουέμπστερ για τον οποίο γίνεται λόγος δεν είναι ο γνωστός λεξικογράφος που το λεξικό του χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα. Πρόκειται για απλή συνωνυμία· ο λεξικογράφος λεγόταν Νώε Γουέμπστερ –και, παρεμπιπτόντως, ούτε κι αυτός ήταν εβραίος, αλλά πιστός Χριστιανός).

 

Όμως, για χάρη της συζήτησης, ας δεχτούμε ότι ο Δανιήλ Γουέμπστερ ήταν όντως αμερικανοεβραίος και μισέλληνας. Πέρα από αυτό, πρέπει να ήταν δαιμόνιος και ασφαλώς θα έτρεφε εξ απαλών ονύχων το μίσος για τους έλληνες, μισέλληνας από κούνια δηλαδή, αφού (λέει ο Πλεύρης) έριξε την «καθοριστική» ψήφο του στο πρώτο Κογκρέσο. Αλλά το πρώτο Κογκρέσο (λέει η εγκυκλοπαίδεια) συγκλήθηκε την περίοδο 1789-1791. Και επειδή ο Γουέμπστερ (λέει η ίδια εγκυκλοπαίδεια) γεννήθηκε το 1782, στο πρώτο Κογκρέσο ήταν περίπου οχτάχρονος, ηλικία καταλληλότερη για να κόβει φρούτα από δέντρα αντί να βυσσοδομεί κατά των απαράγραπτων δικαίων του ελληνισμού. Αλλά και στην ψηφοφορία (την αποδεδειγμένη) του 1795 να πάμε, και πάλι δεκατριάχρονος ήταν τότε ο δαιμόνιος Γουέμπστερ, κομμάτι μικρός για βουλευτής, δεν βρίσκετε;

 

Τίποτε απ’ αυτά δεν αληθεύει. Ψηφοφορία για καθιέρωση των ελληνικών ως επίσημης γλώσσας των νεαρών Ηνωμένων Πολιτειών δεν έγινε ποτέ, ούτε και κάποιας άλλης γλώσσας άλλωστε· ο Δανιήλ Γουέμπστερ δεν ήταν αμερικανοεβραίος μισέλλην και δεν έριξε την καθοριστική ψήφο, αφού την εποχή που θα γινόταν η ψηφοφορία (που δεν έγινε ποτέ) ο Γουέμπστερ ήταν οκτώ ή δώδεκα ετών. Όλη η πλευρική κατασκευή είναι για τα πανηγύρια, ψέμα πέρα για πέρα.

 

Συμπέρασμα: η πλευρική παραλλαγή του μύθου της μίας ψήφου είναι εξίσου ανυπόστατη με την προηγούμενη μορφή του μύθου, απλώς πιο αποκρουστική λόγω της προσωπικότητας του ανθρώπου που την πλασάρει και του γλοιώδους ρατσισμού που τη χαρακτηρίζει.

 

 

 

Επιστροφή στους "γλωσσικούς μύθους"
Αρχική σελίδα του Νίκου Σαραντάκου




© 2008 Νίκος Σαραντάκος
sarant@pt.lu