Ανθρωπομάζωμα

 

Σαν εκείνους τους σκασμένους που γενήκαν άρατοι,

κι άλλοι τους, θροφή των όρνιων, μείναν στις λακκούβες

μάς σηκώσαν απ’ το στρώμα νύχτα οι τρισκατάρατοι

και μας σάκιασαν οι μπόηδες τσούρμο μέσ’ στις κλούβες.

 

Άιντε μωρέ παιδιά δεν είναι τίποτα

ποιος θα σκιαχτεί από μας μούτρα ξετσίπωτα!

 

Δίχως φταίξη, δίχως κρίση (βρε τους αλειτούργητους!)

μέσ’ στις φυλακές μας ρίχνουν και στα ξερονήσια,

καταπώς τούς ορμηνεύουν οι τρανοί οι κακούργοι τους

που κοπιάσαν στην Ελλάδα φορτωμένοι αλύσια.

 

Μωρ’ ξένα αφεντικά πότε μας άρεσαν;

Όσοι άπλωσαν εδώ μας εμαγάρισαν.

 

Έρχεται καιρός, αδέρφια, κι όλοι τον ξανοίγουνε

που στην άφοβη γροθιά μας μπρος, την οργισμένη

κι οι αλλόφερτοι ένας-ένας παν καπνός –θα φύγουνε

κι ούτε για σπορά δικός μας τύραννος δε μένει.

 

            Μ’ ανασυρμένα, βάι, μαχαιροθήκαρα

            τραβάμε το χορό πρωτοπαλήκαρα!

 

 

 

 

Δημοσιεύτηκε στο «Ρίζο της Δευτέρας» (18.8.1947). Εκτός λάθους, δεν περιλαμβάνεται στα Άπαντα του ποιητή, που ετοίμασε η επιτροπή φίλων του μετά το θάνατό του. Δεδομένου ότι η έκδοση αυτή έγινε στα πέτρινα χρόνια (1956), δεν αποκλείεται η παράλειψη να ήταν ενσυνείδητη (θα αρκούσε όμως να μην αναφερθεί η πηγή, αφού στα Άπαντα έχουν μπει και ποιήματα με σαφέστατον πολιτικό προσανατολισμό), όμως το πιθανότερο είναι να μην αποδελτιώθηκε ο Ρίζος για τεχνικούς λόγους.

 

Το «θα φύγουνε», που είναι τυπωμένο με αραιά στοιχεία στο πρωτότυπο, παραπέμπει στο σύνθημα «Να φύγουνε» που ήταν κεντρικό σύνθημα των εφημερίδων του ΚΚΕ τους τελευταίους μήνες της νομιμότητας.

 

 

 

 Επιστροφή