Αδώνια

 

«...Και ανατέλλει ό ήλιος και δύνει ο ήλιος, και εις τον τόπον αυτού έλκει·

αυτός ανατέλλων εκεί πορεύεται προς νότον και κυκλοί προς βορράν·

κυκλοί κυκλών, πορεύεται το πνεύμα, και επί κύκλοις αυτού επιστρέφει το πνεύμα».

Εκκλησιαστής.

 

 

Είμαι τ’ Αρχαίο το Πνεύμα

Σαρκωμενο -κι είμαι

Ο Στοχασμος ο ανορμήνευτος κι ωραίος.

 

Φέρνω το χρώμα το παλιό

Το νοσταλγικό. -Βασιλέματα                 

Σε θαμπά παραθύρια.

 

Το τραγούδι ματαλέω

Τ’ Αλησμονημένο. «Στα παλάτια αποκοιμήθη πλια των παραμυθιώνε

Η χλωμή Βασιλοπούλα...».

 

Η Απόλαψη

Της Ζωής με τα χίλια στόματα· η Απόλαψη

Με τα χίλια στόματα και με τα χίλια μαστά­ρια.

 

Με δένει ένα Τί,

Μιαν ασύγκριτη Μελαγχολία προς τα Περα­σμένα.

-Οι Διθύραμβοι. Τα Λήναια και τ’ Αδώνια.

Μιαν αδερφικιά Ενατένιση

Προς τα Μακρυνά. Τ’ ό,τι δεν ειπώθη. ο αιώνιος

Ερχομός κι ο μισεμός -και του μισεμού ο καημός.

 

Τα ρόδα και τ’ άστρα.

Ο εναρμόνιος κύκλος οπού φέρνει πάντα

Πίσω από μιαν "Ανοιξη κι ενα Χινόπωρο -και πάλε απ' την αρχή.

 

Νυχτοβάτης.

Με πλανέσαν οι σκιές και τα σεληνόφωτα

Κι οι βαθιές Λαχτάρες να βρούμε τ’ ανεύρετο

και να ιδούμε τ’ ανίδωτο

 

Νυχτοβάτης κι Ανέλπιδος…

 

Αθήναι

Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

Δημοσιεύτηκε στο τ. 33 (Φεβρ. 1912) του περιοδικού «Χαραυγή» της Μυτιλήνης. Το παρουσίασε ο Κώστας Μίσσιος το 1994 σε άρθρο του που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Η προμετωπίδα είναι από το βιβλίο του Εκκλησιαστή (Κεφ, 1, στ. 5 και 6).



Επιστροφή