21   

  

Ο καλός μας Αντωνάκης, κολοκύθας όσο λίγοι,

μη θιγείς, είκοσι χρόνους, απ’ του κόσμου τις ψωλές,

μολονότι, μέρα νύχτα, κατεβρόχθισε πολλές,

- από τα γραφόμενά μου τα κατάφερε κι εθίγη!

 

Κι απ’ τη λύπη του που τόσο τον πειράξαμεν εμείς,

κάλεσε, την ίδια μέρα, των “ανθρώπων” του τα πλήθη,

και προς δόξαν της αδίκως σπιλωθείσης του τιμής,

λυσσωδώς κατεγαμήθη!...

 

6. VI. 34.

 

 

Αδημοσίευτο, από το αρχείο Λαπαθιώτη. Ευχαριστώ τον κ. Β. Ψαραδάκη που μου το παραχώρησε.

 

Είναι από τα άτιτλα της σειράς.

 

 

 

Επιστροφή στους μονολόγους του Αντωνάκη