25. LASSATA, SED NON SATIATA…

(ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ, ΠΛΗΝ ΟΧΙ ΚΟΡΕΣΜΕΝΗ…)

 

Η παχύδερμος Αντώνα

δε φρονίμεψε, και μήτε

που σταμάτησε, καθόλου,

μέρα νύχτα να γαμήται!

 

Ζήτημ’ αν θα συναντήσεις

λούστρο, κάπελα, λαντζέρη,

στην Αθήνα, που να μην της

πέρασε κι από ΄να χέρι…

 

Τώρα το ΄ριξε στους μάγκες:

θέλει “νταβατζή” κι “αδρέφι”…

Και να δεις που, όσο τον τρώει,

τόσο, μάτια μου, τη θρέφει!...

 

Αδημοσίευτο, από το αρχείο Λαπαθιώτη. Ευχαριστώ τον κ. Β. Ψαραδάκη που μου το παραχώρησε.

 

Επιστροφή στους μονολόγους του Αντωνάκη