Μικρή ελεγεία

 

Όλα τ’ αγνά, τ’ αχνά, τ’ απλά,
τα παραπονεμένα,
και τ’ απαλά, και τα καλά,
με μάραναν εμένα·

όσα λυγάς, κι όσα σκορπάς,
στο πέρασμά σου, Χρόνε,
τ’ αναπολώ και τ’ αγαπώ
και την καρδιά μου τρώνε…

Τ’ ανθάκια, τα λιγόχαρα
κι ωστόσο μυροβόλα,
κι όλα όσα σβήνουν μες στο φως,
κι όλα όσα φθίνουν, όλα·

 

κι οι πράοι νεκροί, οι καλοί νεκροί,

που χάνονται στο χώμα,

κι αυτοί, προπάντων, αχ, αυτοί,

αυτοί που ζουν ακόμα…

 

Στην έκδοση Φέξη βρίσκω πως το ποίημα το υπέβαλε ψευδωνύμως (με τίτλο Ξένοι καημοί), μαζί με άλλο ένα ποίημα, ο Λαπαθιώτης σε ποιητικό διαγωνισμό του περιοδικού «Πολιτισμός» του Φ. Γιοφύλλη. Το περίεργο είναι ότι… μέλος της κριτικής επιτροπής ήταν ο ίδιος ο Λαπαθιώτης, που έκρινε τον εαυτό του και μάλιστα επαινετικά! Τελικά, το ποίημα τιμήθηκε με δεύτερο βραβείο και ο Λ. φανέρωσε ότι ήταν δικό του! Να σημειωθεί ότι χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Πλάτων Χαρμίδης, το ίδιο που θα χρησιμοποιήσει αρκετά αργότερα (1938-40) στο περιοδικό Πνευματική ζωή για τις ποιητικές του μιμήσεις.

 

Μελοποιήθηκε πρόσφατα (οι τρεις πρώτες στροφές) από τη Μάρθα Μεναχέμ στο δίσκο «Μικρή ελεγεία». Το πήρα από τις σελίδες της εταιρείας και έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του Ζήτρου.

 

Επιστροφή