Τα χλωμά κοριτσάκια

 

Τα χλωμά τα κοριτσάκια,
μαραμένα σαν τα κρίνα,
στέκονται, σα μαγεμένα,
και κοιτάνε τη βιτρίνα,

 

δεν τα νοιάζει για το κρύο,
δεν τα νοιάζει για την πείνα:
κάθονται μαρμαρωμένα,
και κοιτάνε στη βιτρίνα...

 

Κι οι κουκλίτσες, από μέσα,
με τα κόκκινα λακκάκια,
που δεν ξέρουν τι συμβαίνει,
και γι’ αυτό δεν έχουν κάκια,

 

οι κουκλίτσες οι καημένες,
άλλο τόσο μ’ απορία,
τα κοιτάν, κι εκείνες τώρα,
σαν αλλόκοτα θηρία!

 

Τις κουκλίτσες τι τις νοιάζει!
καλά κάθουνται στη ζέστα,
τα φτωχά τα κοριτσάκια,
όμως, γύρισε και δες τα,

 

μ’ ένα μαύρο ρουχαλάκι,
ξεφτισμένο και τριμμένο,
μ' ένα σκίσιμο από πίσω,
ντροπαλά μισοκρυμμένο,

 

με πρησμένο, απ’ τις χιονίστρες,
το μικρούλι τους χεράκι,
μάλλον τα καημένα εκείνα,
μοιάζουν να ’ναι από κεράκι...

 

Κι όμως, να που, μες το δρόμο,
με τα ξένα εκείνα χάδια,
μια στιγμή, ξαναγιομίζουν
την καρδούλα τους την άδεια...

 

Μα σαν πάνε παρακάτου,
που κανένας δεν τα βλέπει,
έρημα και μοναχούλια,
με τον ουρανό για σκέπη,

 

κρύβουν έτσι απελπισμένα,
τα ματάκια στον αγκώνα,
–που κι εκείνος κλαίει, κλαίει,
στην πικρήν αυτήν εικόνα...

 

Δημοσιεύτηκε στην Διάπλαση των Παίδων τον Απρίλιο του 1925.  

 

Το πήρα από την Παιδική Ανθολογία του Αρχιμήδη Αναγνώστου. Έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του Ζήτρου και μικροδιορθώσεις.

 

 

 

 

Επιστροφή