Επιστροφή
του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
«Εγένετο δε ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι
αίματος καταβαίνοντες επί την γην...»
(Κ.Δ.)
Και είτανε τα μάτια μου
Από Σένα θαμπωμένα·
Και είτανε τα χείλια μου
Απ΄ τα χείλια Σου αναμμένα·
Και είτανε τα χέρια μου –
Απ΄ τα χάδια Σου – γιομάτα,
Και σαν Ήλιος έφεγγεν
Του Μαρτυρίου η στράτα...
Κι ο πηχτός ο κουρνιαχτός
Που τυραννάει – ω Θε μου,
Τα μάτια μου, και χύνεται
Κι ομπρός κι απάνωθέ μου,
Και – σαν πέλαο άσωστο
Περνάει από κοντά μου,
Γίνεται ο Λιβανωτός
Τ΄ ανέσπερου Έρωτά μου...
Και στο δρόμο τον πικρό,
Και στο μαρτύριο πούμαι, -
Σε ΄νειρεύουμαι βαθιά
Και σε συλλογούμαι.
Κι όσο μου φωτοβολάς,
- Καλέ γλυκέ μου Κρίνε, -
Κι όσο μου γλυκοφωτάς,
Μαρτύριο πια δεν είναι·
Κι ο πικρός μου ο ίδρωτας
Χάμου γλυκός σταλάει, -
Και τριαντάφυλλα από μπρος,
Τριαντάφυλλα από πλάι...-
Απρίλης του 910.
«Περιοδικό «Ο Νουμάς», Τόμος 8, αριθμός 411 (1910).