A la maniere de… Λαπαθιώτης

 

Μελαγχολία

 

Τ’ αχνά, τα οκνά τα δειλινά, που καθώς πέφτουνε, και να,

προβάλλουν μαύρα τα βουνά, κι αρχίζει να βραδιάζει,

καθένα τους, μες στην ψυχή, σαν ένας θάνατος ηχεί,

και σε δακρύων θερμή βροχή, τη θλίψη μας αδειάζει…

 

Κι έτσι όπως γέρνει να χαθεί, σ’ ένα παράπονο βαθύ,

πριν κατεβεί να κοιμηθεί, θανάσιμα δοσμένο,

μού φέρνει, πάντα, στο μυαλό, κάτι απαλό, κάτι καλό,

που το ’ζησα, τ’ αναπολώ –και πάλι το προσμένω!

 

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης)

 

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Πνευματική Ζωή, το 1939. Το πήρα από το βιβλίο «Εκ νέου – Ναπολέων Λαπαθιώτης» (παρουσίαση από τον Σωτήρη Τριβιζά) των εκδόσεων Γαβριηλίδης. Ίσως η καλύτερη μίμηση της σειράς!

 

 



Επιστροφή στις μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη