A la maniere de… Παλαμάς

 

 

“ΕΚΑΤΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΦΩΝΗ”

 

Λιώνω δίχως λυτρωμό,

μουσική κι αγιοκέρι·

φύλλο ίδιο κιτρίνισε

το λευκό μου το χέρι.

 

Σκύβω, τρίσβαθη φωνή,

στα βάθη της αβύσσου,

και τη φλόγα σου αγροικώ,

Πλάση εσύ, τη βουβή σου…

 

Ψάχνω, μες στα σκοτεινά,

τα παλιά τα κιτάπια,

κι όλα τ’ άνθη τάκοψα,

κι όλα τα κρασιά τάπια.

 

Κι είμαι δω, κι είμαι παντού,

κι είμαι παραπέρα,

με το τρεμοσάλεμα

του πρωινού του αγέρα,

 

στα παλάτια, ο αρνητής,

στα καλύβια, θρόνος,

- κι ούτε πια που με χωρείς,

ο Τόπος κι ο Χρόνος!

 

Κατακάθι στον αφρό,

το “ναι”, μαζί και τ’ “όχι”,

έτσι ο νους μου τ’ όνειρο,

και τ’ αρνιέται, και τόχει…

 

Κι είμαι δω, κι είμαι παντού,

κι εμπρός, και στη μπάντα,

- κι είμαι μέσα στο Ποτέ,

Κι είμαι μέσ’ στο Πάντα…

 

Κι έτσι ρεύουν και χάνουνται

τα χρόνια τα ωραία,

- και μόνη Εσύ, ακατάλυτη,

καταλύτρα Ιδέα! 

 

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης)

 

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Πνευματική Ζωή, το 1938. Ευγενική προσφορά του Βαγγέλη Ψαραδάκη.

 Ο Παλαμάς, βεβαίως, είχε γράψει «Εκατό φωνές» (στην Ασάλευτη ζωή).

 

Επιστροφή στις μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη