A la maniere de… Σικελιανός

 

 

ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ

 

Έτσι ως ρουθούνισμα βωδιού, με την αψάν ανέσα,

που σύγκορμα και σύψυχα νιώθει τη δύναμή του,

να ξεχειλάει ακράτητα, και το ζεστό κορμί του,

να βγάνει φλόγα, σαν πηγή, και σπίθες από μέσα,

 

κι ανοίγοντας τις κόρες του, σαν κρύσταλλα καθάρια,

ρουφάει της μέρας τ’ αδρό φως, που θρέφει την αλκή του,

όμοια η ψυχή μου σείστηκε, δική μου και δική του,

τυπώνοντας στην ίδια γη, τα ίδια βαρβάτα αχνάρια!

 

Κι ως ν’ άστραψε αναπάντεχα του γήλιου το γιορτάσι,

καθρεφτισμένο ξάστερα μέσ’ στ’ αρμυρά πελάη,

κι ο πόθος μου ασυγκράτητος, μου γιγαντώθη πλάι,

ζητώντας μέσ’ στο πλέριο φως, να πιει και να χορτάσει,

 

κι απαρατώντας του ασκητή τα μαύρα βαρειά ράσα,

διαμάντι πεντακάθαρο, μεσ’ στα διαμάντια τ’ άστρα,

σύφλογα και πασίχαρα, σα μέλισσα βυζάστρα,

χιούμηξεν, όμοια αβάσταχτο, να σμίξει τη γη πάσα!... 

 

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης)

 

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Πνευματική Ζωή, το 1938. Ευγενική προσφορά του Βαγγέλη Ψαραδάκη.

 

Επιστροφή στις μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη