A la maniere de… Χατζόπουλος

 

 

ΚΙ ΗΡΘΕ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

 

Κι ήρθε το φθινόπωρο,

σαν ανατριχίλα,

κι έσβησαν τα δειλινά,

κι έπεσαν τα φύλλα·

 

κι έσβησαν τα δειλινά,

που αγαπούσα τόσο,

- και μονάχος κίνησα

για να σ’ ανταμώσω…

 

Και μονάχος κίνησα,

για να σε πετύχω

και το δρόμο τον παλιό,

πήρα τοίχο-τοίχο·

 

και το δρόμο τον παλιό,

κάποιο βράδι πήρα·

μ’ ωδηγούσαν των ανθών

τα περίσσια μύρα.

 

Μ’ ωδηγούσαν των ανθών

οι ευωδιές, στη στράτα,

- κι ήτανε τα χέρια μου 

γιασεμιά γιομάτα·

 

κι ήτανε τα χέρια μου

σαν τρελλά, για σένα,

- και δεν ήσουν πουθενά,

κι έλειπες στα ξένα…

 

Και δεν ήσουν πουθενά,

για να σ’ ανταμώσω…

κι ήταν το φθινόπωρο,

που μισούσα τόσο,

 

κι ήταν το φθινόπωρο,

που ’πεφταν τα φύλλα,

- κι έμειναν τα δειλινά,  

μιαν ανατριχίλα…

 

Πλάτων Χαρμίδης (= Ναπολέων Λαπαθιώτης)

 

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Πνευματική Ζωή, το 1938. Ευγενική προσφορά του Βαγγέλη Ψαραδάκη.

 

Επιστροφή στις μιμήσεις του Πλάτωνα Χαρμίδη