Πόθος
Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ,
με τις πλατιές, βαριές σου στάλες
των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί,
που με μεθούσατε τις προάλλες...
Τα καλοκαίρια μ' έψησαν, και τα λιοπύρια τα βαριά,
κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζιοι:
απόψε μου ποθεί η καρδιά, πότε να ρθει, μες στα κλαριά,
ο θείος βοριάς και το χαλάζι!
Τότε, γερτός κι εγώ, ξανά, μες στα μουγγά τα δειλινά,
θ' αναπολώ γλυκά, –ποιός ξέρει-,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι...
Πρωτοδημοσιεύτηκε στη Διάπλαση των Παίδων τον Οκτώβριο
του 1924 αν και στη συνέχεια έγιναν αλλαγές για την έκδοση του 1939, οι οποίες,
σύμφωνα με τον Δικταίο, ζήμιωσαν το ποίημα. Δεν μου είναι σαφές ποια μορφή
δημοσιεύω παραπάνω, μάλλον την μεταγενέστερη.
Το πήρα από το «Στέκι Περι-Γραφής» (www.peri-grafis.com). Έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του «Ζήτρου» και μικροδιορθώσεις.
