Τοπίο χειμωνιάτικο

 

Έν’ αλλόκοτο φεγγάρι σαν ένα κομμάτι πάγου,
πεθαμένο και στημένο μες στη μέση του πελάγου,

μια βουβή μεγάλη ξέρα, πιο γυμνή κι από παλάμη,
μ’ ένα γέρικο, θλιμμένο, τραγικό μικρό καλάμι

κι ένας ίσκιος –ένα κάτι, που δε ξέρω τι έχει χάσει,
κι από τότε φέρνει γύρα, μη μπορώντας να ησυχάσει,

–παγωμένο, το χαμένο κι όλο φως εκείνο τρίο,
σιωπούσε, κι αγρυπνούσε, μες στη νύχτα, μες στο κρύο...

 

 

Γράφτηκε στις 2.11.1932. Δημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία το 1935 και στην έκδοση του 1939.

 

Το πήρα από το «Στέκι Περι-Γραφής» (www.peri-grafis.com) όπου ο τίτλος είναι ελαφρά διαφορετικός. Έκανα αντιπαραβολή με την έκδοση του «Ζήτρου» και μικροδιορθώσεις.

 

 

Επιστροφή