Νυκτερινό

του Τέλλου 'Αγρα (1899-1944)

Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνε

τ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.

Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουν

κι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα

(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)

μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουν

στον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουν

πάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!

Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μου

εσένα, γλυκό μάτι, που χαράζει

ο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,

πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσει

να κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι.

Λάμψη τόσο ακριβή, πώς μου μερώνεις

μια χειμωνιά γυμνή και παγωμένη!

Μέσα της τώρα

είσ΄ η Πλειάδα, που ανεβαίνει.-

Γράμματα, Τόμος 5, Αρ. 41 (1919), σ. 220.