Το Νέι

Στ` ακρογιαλιού την άκρη, χωριστά,

εκεί που σβουν τα τούρκικα σοκάκια,

μακριά από τα χαρέμια τα κλειστά,

κάνουνε κέφι νιόβγαλτα τουρκάκια.

Παιδάκι αγγελοκάμωτο βαστά

γεμάτ’ από μαστίχα καραφάκια

κι ένας, σιμά Δερβίσης, με σβηστά

τα μάτια, του γλεντά με τραγουδάκια.

Και κολλητό στο στόμα του το Νέι

πότε στενάζει, πότε πικροκλαίει…

Κι ενώ καθένας γύρω του σιωπά,

εκείνος, κοιμισμένος στα όνειρά του,

ξεσχίζει σε τραγούδια την καρδιά του

–όχι γι` αυτούς!– για Κείνη π’ αγαπά…

Σμύρνη 1896

Υποσημείωση του ποιητή: Νέι = ο παθητικός αυλός των δερβισών

Δημοσίευση στο Ημερολόγιον Σκόκου (1897) σελ. 120. Εκσυγχρόνισα την ορθογραφία.

Πιθανότατα να έχει δημοσιευτεί με αρκετές αλλαγές σε μεταγενέστερη έκδοση σε ποιητική συλλογή.