Θοδωρής Βελισσάρης:

Στον Ήλιο Χωρίς Εφόδια

Θαυμασία η νυκτοκαλλίς

Στην A.A.

Αν δύναμαι να τραγουδήσω τη μοίρα είναι γιατί τα ίχνη σου οδηγούν σε αόρατους δρόμους. Καθώς υποψιάζομαι πως τους διαβαίνω ένα ξίφος διαπερνά την καρδιά του συμπλέγματος που πολλοί ονομάζουν στερέωμα. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες όμως, μονάχα οι ρινόκεροι μπορούν να γοητεύσουν αυτούς τους καθρέφτες χωρίς να δεχθούν ένα χάδι ή να προσεγγίσουν ένα ρεβόλβερ. Χάρη σε ειδικούς μαγνήτες που τοποθέτησα αυθαίρετα σε διάφορους χείμαρρους μπορώ να ελέγξω την εγκυρότητα κάθε εγχειρήματος προς αυτήν την κατεύθυνση. Μετά από αιώνες ύπνου και ονείρου και μερικών δευτερολέπτων εργασίας μπορώ με ασφάλεια να συμπεράνω πως ο χωροχρόνος καμπυλώνει μονάχα για να υποκλιθεί στην ομορφιά σου και μαζί του φτερουγίζουν ακλόνητα όντα που ευδοκιμούν στα πιο ανύπαρκτα άνθη. Ξεπερνώντας και τους ύστατους δισταγμούς μου κατάφερα τελικά να εξακριβώσω το σημείο εκτός κόσμου όπου συντελέστηκε ο μύθος της δημιουργίας του σύμπαντος με τη βοήθεια κάποιας μεγάλης έκρηξης: αυτό είναι το σημείο όπου το βλέμμα σου συναντά το δικό μου× άπειρες εκρήξεις υπερκαινοφανών, παράλληλα σύμπαντα, σκωληκότρυπες και μελανές οπές ζυμώνονται τυχαία παντού ανάλογα με τη διάθεσή σου να με κοιτάξεις ή όχι. Ιδεατές υπερχορδές ενώνουν τη σκοτεινή ύλη του έρωτα με τα ακατάπαυστα διασπαζόμενα σωματίδια που επιταχύνονται δοξασμένα εντός μου, λες και είμαι ο ιδρώτας κάποιου εξωγήινου πλάσματος που από τα έγκατα της γης κατευθύνει ολόκληρη τη ζωή μου, για να ικανοποιήσει το νοσηρό μυαλό ενός συγγραφέα- θαυμαστή σου που ζηλεύει την ανακάλυψή μου. Αυτό όμως είναι αστείο γιατί ο εγκέφαλός μου υπάρχει για να κατευθύνονται τα σήματα των νευρώνων μου προς το μέρος σου και όχι για να φλυαρώ αποκαλύπτοντας το πόσο σε αγαπώ.

Αν δύναμαι να τραγουδώ αιώνια είναι γιατί τα ίχνη σου προηγούνται της μοίρας, σ’ έναν αγώνα ταχύτητας προσαρμοσμένο στο παράδοξο του Ζήνωνα, στημένο για να τον κερδίσεις στη βάση του παράφορου έρωτά μου.

Ο έρωτάς μου για σένα βρίσκεται θριαμβευτής

πάντοτε στην αρχή των πάντων

πάντα πριν τα πάντα

προπορεύεται – των – υποθέσεων – της – πιο – αγνής –

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Η θάλασσα του Bearing

Καθρέφτη στα δάχτυλα του μεγαλείου

κορύφωση της ωχρής εικόνας

μελαγχολικά κινείσαι για να σβήσεις την κίνηση

Αντανάκλαση παγκόσμια της βέβαιης λύπης

το κρύο σου πρόσωπο είναι η όψη του ανθρώπου

τα τεράστια κύματα μιμούνται την ύπαρξη

και ο βυθός σου είναι απλησίαστος σα μοίρα

Αφήνω τα όνειρά μου στον αινιγματικό αφρό σου

τα βράχια που ξεσκίζεις είναι οι έρωτές μου

μα τα πτώματα που καταπίνεις ζωντανεύουν το μέλλον μου

Τα μάτια μου είδαν μονάχα εσένα

Η νόησή μου είσαι μονάχα εσύ

Η σκοτεινή ποίηση που διαπερνά τις καρδιές

και τους χαρίζει το άπιαστο κλειδί της ηρεμίας

Είσαι η οικία των φόβων σε μια οδό δίχως όνομα

που όλοι σιωπηλά θα διασχίσουν

ώσπου να μετουσιωθούν σε τρόμο

και το βλέμμα τους να γίνει γκρίζο

σαν την πληρότητα που προβάλλεις

Ο ουρανός δεν είναι νεκρός

Νεκροί είναι αυτοί που τον κοιτούν

επιπλέοντας πάνω στην τέλεια ευμετάβλητη επιφάνειά σου

Κι αυτά τα κομμάτια του απρόβλεπτου πάγου

είναι τα έργα του ανθρώπου.

Μελετώντας την ακοή μιας νυχτερίδας

Στη Θ.

Όλες οι μορφές δεν είναι παρά ανώδυνες οφθαλμαπάτες που λοιδορούν την κάθε σαρκοφάγο. Η κίνησή τους όμως απαιτεί από τους σπονδύλους μια στροβοσκοπική ανάλυση των φαντασμάτων. Με λίγα λόγια, η ανάδραση της παλινδρόμησης δεν είναι παρά ακουστικό φαινόμενο γιατί όλα τα συμβάντα διαδραματίζονται στο βόρειο σέλας. Για παράδειγμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους δείκτες τους ρολογιού οι οποίοι, σημειωτέον χωρίς ποδήλατο, αποδομούν ανελλιπώς το κατεστημένο παρά την αδιαφορία των ανθρώπων για τους μονότονους κύκλους τους. Το σήμα είναι η συνειδητοποίηση μιας διαδικασίας πρωταρχικά εσωτερικής γιατί κάθε εξωτερική εικόνα απορροφάται από a priori διαμορφωμένες τρομπέτες και a posteriori αποκωδικοποιείται στο χιόνι της αμνησίας με τις νιφάδες της σκέψης να κατακτούν τα φθαρμένα μνημεία της όψης. Μοναδικά προσλήψιμα στοιχεία από τους αυτόνομους ιππόκαμπους είναι οι φιλόδοξοι δραπέτες της γης× οι ήχοι. Δεν υπάρχει κόσμος, υπάρχουν ερωτικοί ψίθυροι. Αυτοί αποτελούν την καλειδοσκοπική δίοδο προς τους κρατήρες των νεκρών. Αναγκαστικά αυτοί οι κρατήρες είναι γεμάτοι αίμα που μεταφέρθηκε από συνειδητοποιημένες και σοφές νυχτερίδες λόγω της σκοτεινής τους ζωής που τις ανάγκασε να μου υπαγορεύσουν αυτό το κείμενο κάτω από τον άτλαντα της ομορφιάς τους. Επειδή όλοι πεθαίνουμε, εγώ ψιθυρίζω ένα όνομα. Επειδή όλα ήταν πάντα νεκρά, εγώ ψιθυρίζω ένα όνομα και έχω ένα δόντι νυχτερίδας στο αυτί για θεμέλιο.