ΔΑΝΑΗ

ΜΕΣ’ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Σαν είδα πως δεν ήμουνα πια λεύτερη

ούτε το θάνατό μου να διαλέξω

πως ούτε η πρώτη θα ’μουνα ούτε η δεύτερη

πρησμένη που θα μάζευαν απ’ έξω.

Σαν είδα πως το ύφος κι οι μανιέρες μου

δεν είχαν πια σκοπό — ούτε και γούστο

εδίπλωσα της πλήξης τις παντιέρες μου

και τον αισχρό ξεχειλωμένο μπούστο.

Τ’ απομεινάρια της ψυχής μου μάζωξα

Κι από κοντά κι εγώ, μ Όλους τους Άλλους...

Κι έσβησες θλιβερέ Καβάφη άδοξα

με τους αφορεσμούς σου τους μεγάλους.

Απέραντες κλείναμε εντός μας θάλασσες

όσοι είπαμε μες τις Γραμμές να μπούμε

(...αφού σε τούτη τη γωνιά τη ζωή σου χάλασες...)

πάντα καιρός να ξαναγεννηθούμε!

Είδε η ψυχή μου μέσα από τα χάη της

πως δε βαλτώνει η ζωή όσο έχει αγώνες

κι’ η Λευτεριά πιστό σαν σ’ εύρει πλάι της

δώρο σ’ εκσφενδονίζει στους αιώνες.

Επιστροφή στην Ανθολογία από τα Ελεύθερα Γράμματα

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA