ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

ΒΓΕΝΙΩ

Αμπέλι μου πλατύφυλλο και κοντοκλαδεμένο

- μα τη θάλασσα -

Κοντούλα και γεμάτη, μα τον ουρανό,

πώς σ’ αγάπησα!

Άιντε βαράτε, βιολιτζήδες, και κέρνα μας, παιδί, κρασί

ν’ ανοίξουμε το σπίτι το μαυροντυμένο

- γεια σου και χαρά -

ν’ ανοίξουμε το σπίτι μας μπρος στο πέλαγος.

Πάρτε βοριαδάκι να πετάξει το τραγούδι στις νεροσυρμές

που καρτεράνε λυγερές το παλικάρι να γυρίσει

στεφανωμένος τρεις σειρές λουλούδια.

- Για δες λεβέντη πο ’χουμε, και σέρνει το χορό μας

- γεια σου, κλαρίνο, γεια σου –

Για δες λεβέντη πο ’χουμε βεργολυγά και σειέται

- φέρτε μας κρασί -

Θα ’ρθει καβάλα στ’ άλογό της κάτω απ’ τον κάμπο

θα ’ρθει μ’ ένα τσαμπί σταφύλι τραγανό

θα ’ρθει καβάλα στον αγέρα από τ’ αλώνια

μοσκοβολώντας άχερο και μούστο

Με το κανάτι κέδρινο και δροσερό νερό απ’ του χωριού τη βρύση.

- Λάλα το, βιολιζτή μου, λάλα το

σ’ ούλα τα περιβόλια

Ρίξε και πέντε μπαταριές

ρίξε και πέντε βόλια.

Έτσι, να μας χτυπήσουνε στα δασά μας τα στήθια

που σπαρταράει μια καρδιά γεμάτη κύματα

γεμάτη μ’ αγριοπέρδικες που καρτεράν τον κάμπο

ντυμένο στα φλουριά!

Της έδεσε η μάνα της σ’ ένα φλοκάτο χερομάντιλο

χίλιες κορφές λουλούδια

χίλιων πουλιών φτερούγισμα

χίλιες ζωές με στάχυα κι ένα φιλί.

Κι ένα φιλί, ρε μάτια μου, που σφάζει σα μαχαίρι.

Και πώς να τη γελάσουμε και πώς να της το πούμε

για να ’μπει στο χορό.

Και πώς να τη γελάσουμε

το χέρι της να πιάσουμε.

Γεια και χαρά, Βγενιώ.

Να στείλουμε στη μάνα της προξενητάδες δώρα

Να στείλουμε στη θεια της που ’ναι νιόπαντρη

Κανίστρες πίτες και γλυκά, σφαχτά, πολλά λουλούδια

Να δώσει λόγο, απόκριση, να φέρει μιαν ευχή

Να πάρει το γαμπρό, τον ομορφότερο.

Επιστροφή στην Ανθολογία από τα Ελεύθερα Γράμματα

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA