Από το Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας (Α. Εμπειρίκος)

3 Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ' άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

8 Κρυφή μου ελπίδα στα βουνά, καλημερίζω την ηχώ σου.


11 Της γειτνιάσεως οι συμπληγάδες είναι μαστοί νεάνιδος που τους θωπεύει ο ποντοπόρος.

18 Πάρε τη λέξι μου. Δώσε μου το χέρι σου.

30 Εαρινοί καταυλισμοί ονείρων εν εγρηγόρσει - των κατευθύνσεων οι ώρες σαν σαύρες της αυγής.