του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)
|
Βρήκα μες σε χαρτιά κιτρινισμένα το σονέττο για κείνη την κυρία, που ΄ταν τότες κορίτσι, όλο ευτυχία, τα 18 δεν τα ΄χε δα κλεισμένα! Κι είν’ από τότες χρόνια 23 – λιγότερα μήτ΄ ένα – περασμένα. Θα ΄χει πατήσει πια τα 41. Τάχα όμως να ΄χει νιώσει δυστυχία; Τώρα δε θα ΄ναι πια μήτε δροσάτη μήτε και πεταχτούλα μήτε νια. Θα ΄ναι δυσκολοκίνητη, γιομάτη, μα ακόμα θα κρατεί κι όμορφο κάτι. «Κλείνω» θα λέει με νάζι «τα εικοσιεννιά». Μα οι αριθμοί δεν έχουνε σπλαχνιά. |
Ποιητική Ανθολογία Παπύρου
(Βίπερ 100), σ. 94.