του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)
|
Κατάρα από παλιά και ξένα κρίματα μας πλάκωσε βαρειά, σα σ΄ ύπνο η μόρα, κι άφηκε να φανούνε ξάφνου τώρα στο αίμα μας της σκουριάς τους τα συντρίμματα. Και του Κακού τα βροντερά τα βήματα τα βόηθησε και κάποια στρίγγλικη ώρα και ξέσπασε των φαρμακιών η μπόρα στης γαλήνιας αγάπης μας τα κύματα. Γλυκειά μου αγάπη, διώξε τα μακριά μας να χαθούνε στο χτες και στο προχτές, μέσα κει που αναβλύζει η δυστυχιά μας κ΄ έλα με τις αγκάλες ανοιχτές… Είναι κρίμα τα ωραία να τα χαλούμε, μια κι από την αγάπη λαχταρούμε.- |
Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη,
τόμος 2, αρ. 5 (1928), σ. 166.