του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)
|
Στο γιατρό και ποιητή Άγγελο
Δόξα |
|
|
|
Δύση πρασινοκίτρινη λεκιάζει της ήρεμης αγάπης τη γλυκάδα. Πό την πηγή της ζήσης μου σταλάζει στάλα πρασινοκίτρινη. Ζαλάδα μούρχεται στο κεφάλι και με σφάζει της υποψίας της λάμιας η αγριάδα. Και κείνη που γι΄ αυτή η καρδιά σπαράζει με πρόδωσε κι αυτή με την αράδα; Πρέπει ναν το πιστέψω πως εκείνη – τόσο γλυκειά, τόσο άσπρη, τόσο ωραία! – μπορεί μια τέτοια φρίκη να μ΄ αφήνει; Θε μου! Πρασινοκίτρινη μια δύση – τόσο φριχτή, χυδαία μα και μοιραία! – θα κάμει την αγάπη μας να σβύσει; |
Περιοδικό Αλεξανδρινή
Τέχνη, τόμος 2, αρ. 1 (1927), σ. 4.