Ροδόπη

του Ιωάννη Γρυπάρη (1870-1942)

Της πούλιας γέρν΄ από ψηλά το εφτάδιπλο τ΄ αστέρι·

Ξύπνα, Ροδόπη – τ΄ αυγινό δροσόπαγο τινάζει

Του ύπνου τ΄ αποκάρωμα. Ξύπνα, κι ασπρογαλιάζει

Θαμπός ακόμη περουζές το γλυκοχαραμέρι.

Ρόδα και ρόδα ο ξανθός ο Ήλιος θα σου φέρει

Σαν την αγάπη του παλιά, πιο νέα απ΄ το χαλάζι.

Εμπρόβαλε και με φιλί στο μέτωπό σου βάζει

Στεφάνια δροσοστάλαγα το ερωτικό του χέρι.

Νύχτα στα ποροφάραγγα ακόμα βασιλεύει,

Τα σγουρά δάση, οι λαγκαδιές δε βλέπουν ήλιου αχτίδα

Και ο Στρυμών χαμοσυρτός στα πόδια της ζαλεύει.

Μα η Ροδόπη ξέφωτη στυλώνει την κορφή της

Μεσουρανίς, και πάνω της – ωσάν δροσοσταλίδα

Σε φύλλα ρόδου – ο στερνός γιαλίζει Αποσπερίτης.-

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 1, τεύχος 86 (1911), σ. 190.