Εις την πεντηκονταετηρίδα των γάμων μου

του Ανδρέα Λασκαράτου (1811-1901)

Γέρος και γραία, φαίνονται αδέξιο ν΄ αγαπιώνται,

μα έχει μυστήρια η σύζηση που δύσκολα εννογιώνται.

Είναι είδη αγάπης διάφορα σαν των τριανταφυλλώνε·

κ΄ ένα από τα ιερώτερα των γέρο-συζυγώνε.

Γεράζοντας τ΄ ανδρόγυνα με αγάπη ανάμεσό τους,

πλάθουν με την αγάπη τους και τον Παράδεισό τους.

Εμένα η Πηνελόπη μου έτσι προεστή όπως τώρα,

είν΄ της καρδιάς μου γέμισμα, γλυκειάς χαράς πληθώρα.

Τήνε κοιμούν΄ τα χάιδια μου τα γκαρδιακά φιλιά μου.

Τήνε ξυπνούν οι αγάπες μου και τ΄ αγκαλιάσματά μου.

Αχ, νέοι και νέες, χαιρόσθενε τη σημερνή σας νεότη,

μα οικοδομείτε θέλγητρα και για την γεροντότη.

Σ΄ έλαβα, Πηνελόπη μου, νέα, παρθένα, ωραία,

στην αγκαλιά μου εγέρασες, και σ΄ αγαπάω και γραία.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 13 (1898), σ. 312.