Δάμων ο Κλεωνάςτου Πέτρου Μάγνη
(1880-1953) |
|
|
|
|
|
Μιαν κάποιαν
αίγλη, αν ήθελες κι εσύ |
|
|
|
σαν τον
Κορνούτο ν΄ αποχτήσεις, |
|
κ΄
εις των προυχόντων να συχνάζεις τας αυλάς, |
|
|
|
και να
περνάς ζωή χωρίς στερήσεις, |
|
|
|
|
Του
άρχοντος Αρίστωνος στραβή |
|
|
|
δεν έπρεπε
ποτές να πεις την γνώμην, |
|
ούτε
και πως ο Γλαύκων γήρασε, |
|
|
|
ή κι ο
Φοιβίδης άσπρισε την κόμην. |
|
|
|
|
Ούτε
της Γλαυκοθέας ν΄ αρνηθείς |
|
|
|
τον έρωτα,
κι ας ήταν απαισία |
|
γραυς,
πλην του Ξενοκράτους σύζυγος, |
|
|
|
και μια
μικρά της άξιζε θυσία. |
|
|
|
|
Κι
ακόμα, ω τλήμων, ώφειλες να μην ξεχνάς |
|
|
|
πως οι
τρανοί δεν δίνουν εξηγήσεις, |
|
κι
ο Λύκων τη γυναίκα σου πως φίλησε |
|
|
|
θε νάταν
πιο καλά να τ΄ αγνοήσεις. |
|
|
|
|
Έτσι
της πείρας μίλησε ο σοφός |
|
|
|
στο Δάμωνα
τον Κλεωνά, κι εκείνος |
|
βαρειά
το ριζικό του καταράσθηκε, |
|
|
|
που δεν
γεννήθη θεατρίνος.- |
|
|
|
|
Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη, Τόμος 1, Αρ. 9 (1927),
σ. 2. |
|