Δημοκλής ο καλόςτου Πέτρου Μάγνη
(1880-1953) |
|
|
|
|
|
|
«…Ώστε και αυτόν τον
Δημήτριον θαυμάζειν επί τοις γινομένοις
και λέγειν ότι επ΄
αυτού ουδείς Αθηναίων γέγονε μέγας και αδρός
την ψυχήν». (Αθηναίου Δειπνοσοφισταί, στ΄ 62). |
|
|
|
|
Τον Δημοκλέα τον καλόν, |
|
|
|
των Αθηνών ο δήμος |
|
συχνά στην μνήμην έφερνε |
|
|
|
κι αναρωτιέταν : |
|
|
|
|
Του Βασιλέως και Θεού, ω!
πώς |
|
|
|
τον έρωτα να μη δεχθεί, |
|
παρά σκληρός προς τη ζωή |
|
|
|
το θάνατο να προτιμήσει; |
|
|
|
|
Σαν τον Αδείμαντο κι αυτός |
|
|
|
χρυσόν θα κέρδιζε πολύν, και μνήμην θάχε αγαθήν, κ΄ ηρώον και βωμόν. |
|
|
|
|
Κι έβγαζε, σα συμπέρασμα : Μια τέτοια τύχη να
περιφρονήσει παιδί δε θάταν, βέβαια,
των Αθηνών, παρά ξενόφερτης σποράς |
|
|
|
γέννημα κούφον και μωρόν.- |
|
|
|
|
Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη, Τόμος 1, Αρ. 12
(1927), σ. 3-4. |
|