Μια βραδυά

του Τίμου Μαλάνου (1897-1984)

Αμίλητη η λατρεία μου σε χάδευε

κ΄ επίναμε το μύρο των ωρών,

ενώ βαθαίναν την αγάπη μας οι θύμησες

παλιών, βασανισμένων ημερών.

Κ΄ η μουσική των όρκων μου πλανιότανε

απ΄ τα βαλσαμικά σου γύρω χείλη,

όπως των μελισσών τ΄ αργό το βούισμα

πάνω απ΄ ανθούς π΄ ανοίγουνε το δείλι.

Πόσες πικρές αναβολές

για κείνη τη γλυκειά βραδυά κοντά σου,

που ήσουν το κρίνο και σαν γρύλος παραμίλαγα

μέσα στη μυρωμένην αγκαλιά σου.

Αχ! κάποιο νέχταρ τότες πίναμε κ΄ εσβύναμε·

δε ζούσαμε, δεν είχαμε πεθάνει –

είχε χαθεί η ψυχή σου μέσα μου κ΄ εντός σου εχάνουμουν

σα μια δροσιά σ΄ έν΄ άνθινο στεφάνι!

Περιοδικό Αργώ, Τόμος 1, αρ. 2 (1923), σ. 60.