Η βροχή

του Τίμου Μαλάνου (1897-1984)

Είναι νύχτα· βροχή

έξω πέφτει, χαλάζι·

μια χαμένη εποχή

μου θυμίζει όσο στάζει.

Μια χαμένη εποχή,

που μας έβρισκες μόνους,

κ΄ ετραγούδα η βροχή

τους σμιγμένους μας πόνους.

Τότε, ερχόσουν χλωμή

και με λόγια που σβήναν,

το γυμνό σου κορμί

τα φιλιά μου το ντύναν!

Τώρα, πέφτει η βροχή·

κάθε φως, πάλι, σβήνω

και σβηστή μια εποχή

μόνος τώρ΄ αναστήνω.

Κ΄ ενώ πέφτει, πηδά

μές στο δρόμο – φαντάσου,

μου θυμίζει, κρυφά,

τα γοργά βήματά σου!

Ο Νουμάς, Τόμος 18, αρ. 729 (1921), σ. 203.