Εσύ ήσουν η γαλήνια εκείνη πόλη,

που έλαμπε ο ήλιος στα παράθυρά σου!

Σ’ όργωσε τώρα της κακίας το βόλι

και σύντριψε την ήσυχη χαρά σου.

Τα ερείπια σου καπνίζουνε στο χώμα

σωροί απ΄ την ομορφιά σου τη χαμένη·

δεν τάσβυσε η βροχή κι αχνίζει ακόμα

στους δρόμους η ζωή σου συντριμμένη.

Στα πάρκα τα κορμιά των αγαλμάτων

σαν από φθόνο τάσπασαν οι οβίδες,

και τώρα με στη γύραθε ερημιά των

φοβούνται να φυτρώσουν κι οι τσουκνίδες.

Κι απ΄ τη ζωή σου κάτι αλήτες μόνο,

που τα καμένα ερείπια σου σκαλεύουν,

μες στο βουβό σου και τον έρμο πόνο

ελεύτερα φαντάσματα σαλεύουν...

Από τη συλλογή Όλεθροι (1927), σ. 20-21.