Ματόβρεχτος ο γήλιος ανατέλλει,

τ΄ ανάριθμα τα πένθη να φωτίσει.

Πικρό είναι της ειρήνης πια το μέλι

στα χείλη που ο χαμός έχει φιλήσει.

Και ποιος τη δυστυχία θε να φαιδρύνει;

Και ποιος την άγρια πείνα θα χορτάσει;

Και ποιος θε να χαρεί στην έρμη κλίνη

κι ανέμελος θα κάτσει στο γιορτάσι;

Χαρά στον, που την πίκρα δεν εγεύτη

στου Χάρου το συμπόσιο καλεσμένος.

Χαρά στον, που το δάκρυ του δεν πέφτει,

που ο νους του δε λυγίζει σκοτισμένος.

Χαρά στον, που τα πένθη δε λογιάζει,

κι ας έντυσαν στα μαύρα των κουρέλια

τη χώρα, και χαρά στονε, που σκάζει

περιφρονετικά, βραχνά τα γέλια.

Ματόβρεχτος ο γήλιος ανατέλλει,

τ΄ ανάριθμα τα πένθη να φωτίσει.

Πικρό είναι της ειρήνης πια το μέλι

στα χείλη που ο χαμός έχει φιλήσει.

Από τη συλλογή Όλεθροι (1927), σ. 74-75.