Επιστροφή στα 12 πεζά τραγούδια του Ψυχάρητου Γιάννη Ψυχάρη (1854-1929)
Σας βάζω συχνά με το νου μου κι ανατριχιάζω, προγόνοι μου άπειροι κι αντιπαθητικοί.
Εσάς όλα τα χρωστώ, και τα κακά μου και τα καλά μου, ώστε ο ίδιος δεν υπάρχω, δεν έχω ύπαρξη ατομική, εγώ δικό μου δεν έχω, τίποτα δεν είμαι χωρίς εσάς.
Όταν το δόντι μου πονεί, ποιος ξαίρει ποιος από σας μπούχτισε λειχούδικα στο στόμα του ζάχαρη, και πέφτει τώρα στο δόντι μου το κρίμα!
Όταν κάθουμαι κοντά της και της λέω με την ψυχή μου: Σ΄ αγαπώ, άξαφνα μπορεί να είναι η ψυχή κανενός από σας, που με το στόμα μου της μιλά – κι αφτό πια είναι παντάπασι ανυπόφορο.-
Σάββατο,
12 του Απρίλη 1924.
Περιοδικό Ο Νουμάς, τόμος 21, τεύχος 782
(1924), σ. 172.