του Αλεξάνδρου Μπάρα (1906-1990)

Το απόγιομα εγώ σκότωσα της άγιας Κυριακής

προσμένοντας το σούρουπο κοντά μου να σε φέρει.

Πήγα σε πολυσύχναστα και θορυβώδη μέρη

και σ΄ όλους με τη σκέψη σου φαινόμουνα γλυκύς.

Τώρα καθώς ολόμονος προσμένω – εφτά – ναρτείς

στο καφενείο τ΄ απόμερο κανείς που δεν το ξέρει,

στηρίζω το κεφάλι μου στο νευρικό μου χέρι

κι αφήνομαι σ΄ ένα όνειρο γλυκιάς απαντοχής.

Ω είν΄ όλα όπως τα θέλησα : Η λάμπα η μολοχιά,

η βιενέζα φροϋλάιν πώχει μαλλιά σταχιά,

και τρόπο αρχοντικότατο το τσάι όταν σερβίρει...

μονάχα εσύ δεν έρχεσαι κ΄ η ώρα όλο περνά,

μονάχα που τη θλίψη της φαρμάκι με κερνά

η μοναξιά η αβάσταχτη σε πήλινο ποτήρι...

Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη, Τόμος 2, τεύχος 7 (1928), σ. 274.

Δημοσιεύτηκε με το πραγματικό του όνομα, Μένος (Μενέλαος) Αναγνωστόπουλος.