Μες στα σκοτεινά νερά έπεσ' ένα αστέρι' η ψυχή μου, πρόθυμη, λάμνει να στο φέρει.

Στου γκρεμού τ' ακρόχειλο -ποιος να το πιστέψει;
Η ψυχή μου σκάλωσε άνθια να σου δρέψει.

Και της νύχτας τις σκιές για να ημερώσει
η ψυχή μου, σαν κερί, πλάι σου έχει λυώσει.

[Από τη συλλογή Αστροφεγγιά, 1958]

Επιστροφή