Λούης Περεντός – Η χώρα μου

 

 

Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ

Η χώρα μου με βαμμένα μαλλιά και μισό ξυρισμένο κεφάλι ξενυχτά σε υγρά υπόγεια μιας εποχής αλλόκοτης Αποστήματα λουφά­ζουν στο κορμί της κινήσεις ύποπτες περι­φράζουν τ' άδυτά της δασίτριχα κρύβουν το πρόσωπό της

 

Τις Κυριακές κανένας δε θυμάται. Μόνο στα γήπεδα βιάζεται η Μνήμη όταν ο απολιθωμέ­νος αχινός ψάχνει να ξαναβρεί τα χαμένα του αγκάθια

 

Τα πρωινά τις νύχτες σε κλαίω μες στο κλουβί της βεράντας μου όταν κανένας δεν βλέπει τα δέντρα να λικνίζουν το μοιρολόι σου βιγλίζοντας κατά το πέλαγο των Φοινίκων αρχαία γιουχαΐσματα να ξαναζωντανεύουν

 

Μια μέρα ο Θεός θ' αποφασίσει να κοιτάξει στα παλιά του συρτάρια χώρες στερημένες το νερό θα ψάχνει στο χάρτη μαύρες κηλίδες δακρυσμένες κορφές ήχους παράξενα νε­κρούς κι ακτές με πανιά τσιμεντένια

 

Ως τότε κρατώ γερά την πικρή γεύση μιας δίσεκτης χρονιάς

 

 

ΕΙΜΑΙ

Είμαι ολόκληρος μέσα στην τσέπη μου κου­βαλώ τα μυαλά μου σε διπλωμένα χαρτιά τριμμένα με τα χνούδια Τρελέ μου ψιθυρίζει ο αέρας της χώρας μου άλλαξε σκέψη να σωθείς γύρω σου πετούν δυναμικά ποιήματα κτίρια βιτρίνες γήπεδα άσε τα χαρτιά τις αέρι­νες διαγραφές βολέψου στο επίστρωμα της ύλης...

Σφίγγω τα χαρτιά στην τσέπη δεν με βλέπει κανένας είμαι ασφαλισμένος ήρωας του κε­νού...

 

 

ΜΑΝΑ

Μάνα θα με πεις τρελό που βλέπω το χορό του δρεπανιού και δακρύζω να 'ξερες πόσα όνειρά μου άρρωστα κρύβονται στο γρήγορο ρυθμό του πόσες θανατηφόρες κινήσεις πάνω από μαύρες κεφαλές Μάνα

 

μια μέρα θα πεθάνω από καρκίνο του πνεύμα­τος θα εξαφανιστώ μέσα σε βυζαντινές εικό­νες σε τοίχους ξεφλουδισμένους σε μάρμαρα διαβρωμένα και συ θα ταξινομείς τα ξεσκι­σμένα μου ποιήματα στο μέσα συρτάρι του ερμαριού ανακαλύπτοντας τα αίτια του θανά­του μου. Βέβαια τα ξέρεις πριν τα διαβάσεις τα υποψιάζεσαι με τη σειρά.

 

χάντρες κομπολογιού στο νήμα της ζωής μου που ράγισαν ανεπανόρθωτα.