Άμλετ

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

Έχω έναν Άμλετ μέσα μου που πάντα θέλει κάτι

χωρίς να ξέρει τι·

και κυνηγά φαντάσματα κι ονείρων κόσμους πλάττει

κι ανύπαρκτα ζητεί.

Έχω έναν Άμλετ μέσα μου που πάντα νύκτα - μέρα

τον τρώγ΄ η συλλογή,

κ΄ η σκέψη του κατήντησε παντοτεινή φοβέρα

κι αγιάτρευτη πληγή.

Έχω έναν Άμλετ μέσα μου που πάντοτε αμφιβάλλει

σ΄ ό,τι σωστά θωρεί,

κι αν πάρει μιαν απόφαση το μετανοιώνει πάλι

και δεν επιχειρεί.

Έχω έναν Άμλετ μέσα μου που το θαρρεί για κρίμα

να ζη ή να μη ζη·

και σέρνοντας τα πόδια του προς το στερνό του μνήμα

σέρνει κ΄ εμέ μαζί.-

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 24 (1909), σ. 177.