Το άτι

του Ιωάννη Πολέμη (1862-1924)

— Άτι γοργό κι ακούραστο, τι πας τον καβαλλάρη

στα μονοπάτια; Εχάθηκαν οι στράτες οι πλατειές;

Σύννεφα μαύρα και πυκνά σκεπάζουν το φεγγάρι

κι ο δρόμος σου είν΄ αδιάβατος, γεμάτος ρεματιές.

Κι αν ξεγλιστρήσεις στ΄ άφεγγα μέσ΄ στ΄ άγρια ριζολίθια

και τον ξαπλώσεις στους γκρεμούς και στην κακοτοπιά,

ποιος θα βρεθεί πονόψυχος να δώσει μια βοήθεια

και ποια χεράκια σπλαχνικά θα τον σηκώσουν, ποια;

— Σώπα, διαβάτη ταπεινέ, μικρόβουλε διαβάτη,

οι πλατειές στράτες έγιναν για τον πολύ σωρό,

όμως οι λίγοι, οι διαλεχτοί, παίρνουν το μονοπάτι

μηδέ ψηφούν στο διάβα των τ΄ αγκάθι το ξερό.-

Από τη συλλογή Το παλιό βιολί, 1909.